|
Het verhaal van een "Herplaatser"
Twee handen op een
buik!
Ze kwam regelmatig langs op het paadje achter ons
huis. Bevallig en een mooie dansende gang. Vrolijk en uitdagend. Alert
en oog voor alles om zich heen. Een prachtig schapendoes teefje. Net een
kleine Briard. Dezelfde uitstraling en dezelfde manier van doen.
En dan hadden we het er over; als onze Briards er niet meer zijn, nemen
we een schapendoes!
We worden ouder en dan is wat kleiner praktischer. En dat vertelden we
ook aan de eigenaars van Bo, het schapendoesje. Gefokt door Janny
Cornelissen, dezelfde fokster als van onze Briards! Men zegt wel eens
"toeval bestaat niet".
Onze Briard Navar is op een week na twaalf jaar
geworden en het verlies was erg, heel erg. Je verliest uiteindelijk een
heel fijne metgezel.
Eerst wilden we even geen hond. Even een tijdje genieten van een schone
vloer en even geen verplichtingen.
Maar toen ik de fokster van onze Briards liet weten dat Navar was
overleden, reageerde ze heel snel. Ze toonde haar medeleven en wilde ons
er eigenlijk nog niet mee belasten, maar ze had van de eigenaars van Bo
gehoord dat we wel interesse hadden in schapendoezen.
Toevallig was ze een dag eerder gebeld door iemand die een hondje van
haar had, wat wegens een echtscheiding een nieuw baasje nodig had. Het
was een reu uit hetzelfde nest als Bo.
Denk er maar eens over na Hans! Mijn echtgenote was op dat moment bezig
met de laatste chemokuren en we wisten even niet wat te doen.
Maar dan denk je er nuchter over na en we kwamen tot de conclusie; het
kon met Navar, dus waarom niet met een nieuw hondje.
We hebben de eigenaresse gebeld en een afspraak gemaakt om kennis te
maken om te kijken wat voor hondje het was. Toen we uit de auto stapten,
kwamen er twee schapendoezen luid blaffend en kwispelend aangerend.
Gijs, grijs met wit en Bas, bijna helemaal zwart, met hier en daar een
vleugje bruin.
Bas was het laatst gekomen en daar wilde ze een nieuw tehuis voor
vinden. Het klikte eigenlijk direct.
Bas was lief en aanhankelijk, Gijs was wat afstandelijker. Onze
kennismaking verliep verder goed en we spraken af om Bas enkele weken
later op te halen.
De eerste dagen bij ons thuis waren voor Bas onwennig, hij was bij zijn
eerste baasje de laagste in rang in de roedel. En nu moest hij
plotseling e.a. zelf gaan doen.
Bas is heel goed opgevoed en goed gesocialiseerd, zowel naar mensen als
honden, maar mist het nodige zelfvertrouwen. Mede daardoor is alleen
zijn vooralsnog een probleem. Maar met veel geduld en trainen komt dat
vast ook wel goed.
Omdat Bas heel energiek is en veel beweging nodig
heeft, hebben we eigenlijk direct geprobeerd om met hem te fietsen. En
dat gaat geweldig! Vanaf de eerste dag eigenlijk geen enkel probleem.
Alsof hij niet anders gedaan had.
Bas is natuurlijk wel een reu en alle plekjes zijn heel interessant. En
dat betekent wel eens snel stoppen. Maar het is uiteindelijk zijn
rondje. Bas loopt verder keurig aangelijnd naast de fiets. Anders
probeert hij elke sloot uit. En een natte hond is niet altijd leuk.
Vaak komen we Bo tegen en vanaf de eerste keer was
dat feest, groot feest! Vanaf grote afstand herkennen ze elkaar en dan
is er geen houden meer aan en maar één oplossing; even laten gaan.
En alsof het een stilzwijgende afspraak is, linea recta naar het
dichtstbijzijnde water.
En daar halen ze dan samen hun hart op, lekker donderjagen en ravotten.
En als ze dan moe en uitgeraasd terugkomen, liggen ze naast elkaar uit
te hijgen. En nog steeds elkaar uit te dagen.
Gisteren was het weer zover, vanaf grote afstand
zag ik Bo al op haar achterpoten staan om te kijken of dat inderdaad Bas
was die er aankwam. Lijnen los, en.....dolle pret.
Een passerende hondenbezitter vertelde dat zijn hondje niet zo van water
hield. En inderdaad het hondje liep keurig precies langs de rand van het
water. En wat er dan gebeurd tussen broer en zus kan ik niet verklaren
maar is denk ik een vorm van communicatie die ik niet kan waarnemen.
Bo stond tot haar middel in het water en Bas kwam er uit om de
nieuwkomer te begroeten. Bo trok de aandacht van het hondje en Bas liep
met het hondje op en ging steeds dichter naast hem lopen. Hij dreef hem
langzaam richting water, zodat het hondje maar een keus had, het water
in.
Hoezo samenwerking! De eigenaar zag het gebeuren en was stomverbaasd.
Zoiets had hij nog nooit gezien. Met zijn drieën spelen in het water is
nog leuker!
Het is prachtig om de communicatie tussen deze
beide hondjes te zien. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. En we hebben
toch al bijna 40 jaar honden. En iedere keer dat we elkaar tegenkomen
gebeurt er hetzelfde. De manier waarop deze twee hondjes met elkaar
spelen is geweldig. En roepen heeft dan ook totaal geen zin. Dan hebben
ze even alleen oog en tijd voor elkaar.
De beslissing om Bas te nemen is een goede geweest.
Bas is lief en aanhankelijk en eigenlijk een probleemloze hond. In
september gaan we behendigheid doen om zijn zelfvertrouwen wat te
verbeteren. Ik weet nu al dat ook dat dolle pret gaat worden! En daar
kijk ik naar uit!
met dank aan Janny
Cornelissen Baltes |
